Ci, którzy uważają utratę pieniędzy, dzieci, niewolników czy innych dóbr za nieszczęście, niechaj wiedzą, że przede wszystkim trzeba być zadowolonym z rzeczy dawanych im przez Boga. Gdy jednak trzeba je oddawać, należy to robić z gotowością i wdzięcznością i nie gniewać się z powodu utraty – czy raczej zwrotu – którejś z nich. Albowiem ci ludzie skorzystali z tego, co nie należało do nich, a następnie oddali to z powrotem.
— Pseudo-Antoni Wielki, Naszego w gronie świętych Ojca Antoniego Wielkiego pouczenia o zachowaniu ludzi i właściwym sposobie postępowania w stu siedemdziesięciu rozdziałach, [w:] Filokalia, tom 1.
W kontekście tego, co pisze Pseudo-Antoni Wielki warto przypomnieć sobie historię Hioba, który po utracie dobytku, synów powiedział: Nagi wyszedłem z łona matki i nagi tam wrócę. Dał Pan i zabrał Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione! (Hi 1,21). Ta zdumiewająca reakcja tego człowieka wskazuje na jego wewnętrzną integrację tego zła, które się w jego życiu dokonało. Niejedna osoba na jego miejscu załamałaby się, nie widząc już nadziei na przyszłość i sensu swego życia. On dalej wierzył, ufał Bogu i nie tracił nadziei. Wynikało to z jego wiary i przekonania, że to Bóg jest Panem życia.
Ludzkie życie pełne jest wzlotów i upadków, sukcesów i porażek, zdobywania i tracenia. Nie mamy gwarancji, że to, co uda nam się pozyskać, zachowamy do końca swojego życia. Pan Jezus zachęcał: Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie (Mt 10,8). Te słowa ukazują dojrzałość w stosunku do różnych rzeczy i sytuacji w naszym życiu, odpowiedni dystans wyraża wewnętrzną wolność i równowagę. Oba te składniki obrazują człowieka dojrzałego, który potrafi przyjąć ze zrozumieniem nawet przykre wydarzenia swego życia.
W jaki sposób kształtować umiejętność radowania się z tego, co się posiada? Pseudo-Antoni wskazuje na wdzięczność. Ona ma być tym ćwiczeniem. Warto zatem często wyrażać wdzięczność, zwracać uwagę na sytuację, w których możemy powiedzieć komuś „dziękuję”. Można nawet dodatkowo spojrzeć komuś bezpośrednio w oczy, wypowiadając te słowa, aby jeszcze bardziej wzbudzić w sobie uczucie wdzięczności.
Na końcu dnia, gdy czyniony jest rachunek sumienia, warto spojrzeć na to, co dobrego spotkało mnie tego dnia. To ćwiczenie może sprawić, że będziemy widzieć w naszym życiu coraz więcej dobra, życzliwości, uprzejmości, łagodności, miłości. Przez to nasz świat będzie stawał się lepszym miejscem, bo będziemy dostrzegać coraz więcej dobra zarówno w swoim życiu, jak i w świecie.
Modlitwa Jezusowa uczy nas wdzięczności. Już sama praktyka wyraża wdzięczność wobec Stwórcy za Jego obecność przy nas. Siadam do medytacji, ponieważ wierzę w Obecność Boga i chcę za nią Jemu podziękować. Pragnę podziękować za dobroć, którą mi wyświadcza i wszelkie łaski od Niego otrzymane. Modlitwa Jezusowa nie polega na załatwianiu swoich spraw przed Bogiem, ale przede wszystkim na byciu z Nim, wyrażeniu swojej wdzięczności za Jego obecność.
Brunon Koniecko OSB – benedyktyn tyniecki. Do opactwa wstąpił w 2010 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 2018 r. Jest absolwentem administracji oraz teologii. W opactwie tynieckim był m.in. przeorem, podprzeorem i wychowawcą. Autor książek: Medytować to…, Nie żartujcie sobie z Bóstwa!, Modlitwa Jezusowa. Przewodnik po rekolekcjach Oddychać Imieniem, Droga Filokalii. 50-dniowe ćwiczenie duchowe
Jeśli chcesz otrzymywać bezpłatne powiadomienia o wszystkich tekstach, które w danym tygodniu pojawiły się na portalu modlitwajezusowa.com.pl, to zapisz się na otrzymywanie wiadomości. Jak będzie działać system powiadomień o nowych wpisach na portalu modlitwajezusowa.com.pl? Raz w tygodniu, w niedzielę o 18:00, otrzymasz wiadomość z listą najnowszych artykułów, które ukazały się na portalu modlitwajezusowa.com.pl.
