Papież, doktor i Ojciec Kościoła.
Jest wpisany do kalendarza powszechnego rzymskiego. Jego wspomnienie obowiązkowe przypada 10 listopada.
Urodził się pod koniec IV w. Pochodził z Toskanii. Otrzymał bardzo dobre wykształcenie w zakresie retoryki, filozofii oraz literatury łacińskiej i greckiej. W 419 r. był akolitą, a ok. 430 r. został archidiakonem Kościoła rzymskiego. To na jego prośbę św. Jan Kasjan napisał dzieło O Wcieleniu Pańskim przeciw Nestoriuszowi. Dedykował je Leonowi, którego nazwał „ozdobą Kościołarzymskiego”.
W 440 r. został papieżem. W momencie wyboru przebywał w Galii z misją pokojową, by zaradzić panującej tam trudnej sytuacji. Przez całe życie walczył z herezjami, zwłaszcza z manicheizmem, pelagianizmem, monofizytyzmem. Budował i odnawiał kościoły. Zajmował się liturgią i życiem monastycznym. Był sprawnym administratorem. Przekonany, że Stolica Apostolska ma zwierzchność nad całym Kościołem, organizował życie lokalnych kościołów na Zachodzie.
Bronił nie tylko prawdziwej wiary, ale także miasta Rzymu. W 452 r. do Italii wkracza wódz Hunów, Attyla. Zdobywając kilka miast, skierował się do Rzymu. Leon wyszedł mu na spotkanie i zdołał przekonać do odstąpienia ataku na wieczne miasto. Z kolei w 455 r. pod murami Rzymu, pojawił się wódz Wandalów, Genzeryk. Leon znowu wyszedł do najeźdźcy. Udało mu się ocalić mieszkańców przez zabiciem, a miasto przed całkowitym zniszczeniem. Genzeryk ograniczył się jedynie do grabienia mienia. Dzięki tym postawom Leon został uznany jako „obrońca Rzymu”.
W jego nauczaniu ważną rolę odgrywały wątki moralne, chrystologiczne oraz eklezjologiczne. Zostawił po sobie Listy oraz Mowy (w liczbie 97). Są one cennym źródłem do poznania historii ówczesnego Kościoła, a także jego liturgii i teologii. Zachowały się 173 Listy, z czego 20 uważane są za nieautentyczne. Najważniejszy z nich to List dogmatyczny, który został skierowany do patriarchy Konstantynopola Flawiana (zwany Tomus ad Flavianum lub Tomus Leonis I), napisany w 449 r. Leon wyjaśnia w nim dwie natury Chrystusa. List został odczytany na Soborze Chalcedońskim w 451 r. i włączony do akt soborowych. Stał się podstawą definicji soborowej i do dzisiaj stanowi ważny element nauki o Chrystusie.
Zmarł w 461 r.
W 1754 r. Benedykt XIV uznał go za doktora Kościoła.
Bibliografia:
Benedykt XVI, Święty Leon Wielki.
F. Drączkowski, Patrologia, Pelplin-Lublin 1998.
A. Żurek, Wprowadzenie do Ojców Kościoła, Kraków 1993.
Brunon Koniecko OSB – benedyktyn tyniecki. Do opactwa wstąpił w 2010 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 2018 r. Jest absolwentem administracji oraz teologii. W opactwie tynieckim był m.in. przeorem, podprzeorem i wychowawcą. Autor książek: Medytować to…, Nie żartujcie sobie z Bóstwa!, Modlitwa Jezusowa. Przewodnik po rekolekcjach Oddychać Imieniem, Droga Filokalii. 50-dniowe ćwiczenie duchowe
Opracowanie graficzne: Mikołaj Jastrzębski OSB
Jeśli chcesz otrzymywać bezpłatne powiadomienia o wszystkich tekstach, które w danym tygodniu pojawiły się na portalu modlitwajezusowa.com.pl, to zapisz się na otrzymywanie wiadomości. Jak będzie działać system powiadomień o nowych wpisach na portalu modlitwajezusowa.com.pl? Raz w tygodniu, w niedzielę o 18:00, otrzymasz wiadomość z listą najnowszych artykułów, które ukazały się na portalu modlitwajezusowa.com.pl.
