Święty Roman Melodos (Pieśniarz)
Był teologiem, poetą i kompozytorem. Przypisuje mu się autorstwo Akatystu. Uczy, że poezją i muzyką można wyrażać swoją wiarę i ją rozwijać.
Święty Cyprian z Kartaginy
Był duszpasterzem. Jako jeden z pierwszych Ojców Kościoła postrzega «serce» jako uprzywilejowane miejsce modlitwy. Był zatroskany o jedność Kościoła.
Święty Cezary z Arles
Cezary był przełożynym klasztoru oraz biskupem Arles. Założył męskie i żeńskie klasztory monastyczne. Napisał regułę dla mnichów oraz dla mniszek.
Święty Euzebiusz z Vercelli
Studiował w Rzymie. Tam przyjął lektorat. Mając ok. 60 lat został wybrany na biskupa Vercelli (Piemont). Zainspirowany dziełem “Żywot św. Antoniego Wielkiego” autorstwa św. Atanazego Aleksandryjskiego, jako pierwszy biskup na Zachodzie wprowadził wspólne życie duchowieństwa na wzór życia w klasztorach mnichów.
Święty Piotr Chryzolog
Mając ok. 49 lat został biskupem Rawenny. Niewiele o nim wiemy. Informacje podane w biografii napisanej przez Andrzeja Angelusa, pochodzącej z XI wieku są przedmiotem licznych badań.
Święty Paulin z Noli
Otrzymał staranne wykształcenie literackie. W 378 r. wyjechał do Rzymu. Tam został senatorem, a rok później stał się zarządcą Kampanii, wyróżniając się mądrością i łagodnością. W 383 r. podejmuje decyzję o powrocie do Bordeuax.
Święty Wincenty z Lerynu
Pochodził z Galii. W młodości prowadził burzliwe życie. W tym czasie odbył służbę wojskową. Po niej wstąpił do klasztoru w Lerynie, położonym na jednej z wysp w pobliżu Nicei.
Święty Polikarp ze Smyrny
Urodził się około 70 r. prawdopodobnie w okolicach Smyrny w rodzinie chrześcijańskiej. Euzebiusz z Cezarei stwierdził, że był uczniem Apostołów i to oni ustanowili go biskupem Smyrny.
Święty Klemens Rzymski
Według znanego historyka Kościoła, Euzebiusza z Cezarei, Klemens Rzymski był trzecim następcą św. Piotra. Sprawował urząd w latach 92-101, po Linusie i Anaklecie. Jest zaliczany do grona Ojców Apostolskich.
Święty Leon Wielki
Urodził się pod koniec IV w. Pochodził z Toskanii. Otrzymał bardzo dobre wykształcenie w zakresie retoryki, filozofii oraz literatury łacińskiej i greckiej. W 419 r. był akolitą, a ok. 430 r. został archidiakonem Kościoła rzymskiego.
