Kto ma umysł, ten wie, czym jest: wie, że jest człowiekiem i podlega zniszczeniu. A wiedząc o sobie, wie, że wszystko jest dziełem Bożym i powstało przez wzgląd na ludzkie zbawienie. Albowiem w ludzkiej możności jest wszystko pojąć i prawidłowo uwierzyć. Taki mąż wie zatem niezawodnie, że ci, którzy gardzą sprawami życiowymi, znoszą co prawda drobny trud, ale po śmierci otrzymują od Boga radość i wieczne wytchnienie.
— Pseudo-Antoni Wielki, Naszego w gronie świętych Ojca Antoniego Wielkiego pouczenia o zachowaniu ludzi i właściwym sposobie postępowania w stu siedemdziesięciu rozdziałach, [w:] Filokalia, tom 1.
Człowiek to nie tylko ciało, ale także coś więcej, coś duchowego, niewidzialnego. Człowiek to także świadomość siebie samego, swego istnienia, celu. Człowiek to ma m.in. dzięki umysłowi. Ten zaś jest darem Bożym. To umysł sprawia, że ludzie mogą tworzyć cywilizacje, przekształcać świat doczesny, jednocześnie rozwijając siebie samych i czyniąc postęp na drodze życia.
Zarazem człowiek nie jest istotą nieomylną, wieczną. Podlega cierpieniu, myli się i jest zniszczalny. Świadomość tego, kim się jest i jakie ma się możliwości jest wielką zaletą i pomocą w życiu. Uznanie prawdy o sobie pozwala uznać rzeczywistość taką, jaka jest. To wyzwalające, uzdrawiające i sprowadzające człowieka na ziemię.
Sama wiedza nie jest jednak jeszcze wszystkim. Możemy wiedzieć o sobie lub o świecie dużo, a nie znać źródła tego wszystkiego. Pseudo-Antoni Wielki stwierdza, że „wszystko jest dziełem Bożym”. To dzięki Bogu mamy umysł, świadomość siebie, możliwość rozwoju siebie, jak i całego świata. To Bóg daje nam dary, gdyż On jest Panem całego kosmosu.
Do nas należy zobaczenie tej prawdy i przyjęcie jej. Można bowiem zaprzeczać temu, co istnieje czy czemuś innemu. Mamy wolną wolę. Wybieramy więc. Każdy wybór powoduje odpowiedni skutek. Nie ma działania bez konsekwencji, bez ponoszenia odpowiedzialności. Człowiek, który przyjął prawdę, który prawidłowo wierzy, zdaniem Pseudo-Antoniego, otrzymuje od Boga radość i wieczne wytchnienie.
Modlitwa Jezusowa może nas przybliżać do Boga, do prawdy o Nim, do prawdy o człowieku. Opiera się tylko na wierze. Nie jest to ćwiczenie relaksacyjne. Nie jest to intelektualizm. Nie jest to tylko jakaś opinia. To świadomość tego, kim się jest. To świadomość tego, kim jest Bóg. To spotkanie z Nim. To modlitwa umysłu. To pokarm dla umysłu. Tak, jak trudno jest człowiekowi żyć bez jedzenia i picia, tak trudno jest odnaleźć prawdę o sobie i świecie, bez modlitwy. Ona da człowiekowi radość i wieczne wytchnienie.
Brunon Koniecko OSB – benedyktyn tyniecki. Do opactwa wstąpił w 2010 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 2018 r. Jest absolwentem administracji oraz teologii. W opactwie tynieckim był m.in. przeorem, podprzeorem i wychowawcą. Autor książek: Medytować to…, Nie żartujcie sobie z Bóstwa!, Modlitwa Jezusowa. Przewodnik po rekolekcjach Oddychać Imieniem, Droga Filokalii. 50-dniowe ćwiczenie duchowe
Jeśli chcesz otrzymywać bezpłatne powiadomienia o wszystkich tekstach, które w danym tygodniu pojawiły się na portalu modlitwajezusowa.com.pl, to zapisz się na otrzymywanie wiadomości. Jak będzie działać system powiadomień o nowych wpisach na portalu modlitwajezusowa.com.pl? Raz w tygodniu, w niedzielę o 18:00, otrzymasz wiadomość z listą najnowszych artykułów, które ukazały się na portalu modlitwajezusowa.com.pl.
