Rzeczy śmiertelne podlegają nieśmiertelnym, ale nieśmiertelne służą śmiertelnym; to jest, żywioły służą człowiekowi, za sprawą umiłowania człowieka i wrodzonej dobroci ich Twórcy, Boga.
— Pseudo-Antoni Wielki, Naszego w gronie świętych Ojca Antoniego Wielkiego pouczenia o zachowaniu ludzi i właściwym sposobie postępowania w stu siedemdziesięciu rozdziałach, [w:] Filokalia, tom 1.
Pseudo-Antoni Wielki pisze, że Stwórca ma wrodzoną dobroć. Jest ona jednym z przymiotów Boga. Pan Jezus powiedział, że nikt nie jest dobry, tylko Bóg (zob. Mk 10,18). Jego dobroć jest nieskończona, doskonała. „Dobro z natury swej rozlewa się” powtarzał św. Tomasz z Akwinu, odwołując się do pism Pseudo-Dionizego Areopagity. Bóg, jako Stwórca wszystkiego, udziela dobra każdemu stworzeniu. Już istnienie jakiegoś bytu jest dobrem.
Pseudo-Dionizy Areopagita, nawiązując do świętych autorów, wskazuje, że dobro jest pięknością i czymś pięknym, jest miłowaniem i umiłowanym. Piękno dobra wynika z jego źródła, czyli z Boga. To Bóg daje istnienie, tworzy dobro i piękno. Wszystko, co istnieje, rodzi się z piękna i dobra, ponieważ pochodzi od Stwórcy. Nikodem Hagioryta we wstępie do dzieła Filokalia, tom 1, tak opisuje Stwórcę: „błogosławiona Natura, ponaddoskonała Doskonałość, ponaddobry i ponadpiękny sprawczy Początek wszystkich dobrych i pięknych rzeczy”.
Te wszystkie określenia ukazują głębię Boga, Jego wielkość, a zarazem tajemniczość. Z Nim nic nie może się równać. Jest On poza wszelkimi kategoriami, poza wszelkimi definicjami. Nie ma początku ani końca. Zawsze był i zawsze będzie. Człowiek nie zawsze był. Otrzymał jednak od Niego duszę, która jest nieśmiertelna. Bóg umiłował go i troszczy się o niego. Pragnie dla niego dobra, piękna i to wiecznego. Człowiek, chociaż ma duszę nieśmiertelną, to jest zarazem śmiertelny, tzn. jego ciało jest śmiertelne. Podlega prawom świata stworzonego. Zarazem jest przeznaczony do życia wiecznego.
Drogą do niego może być modlitwa Jezusowa. Jest ona czymś pięknym i dobrym. Prowadzi do dobra i piękna, ponieważ prowadzi do Boga, który jest piękny i dobry, a nawet ponadpiękny i ponaddobry. W tej praktyce zwracamy się w stronę Jezusa, jako naszego Pana, czyli Boga. On, jako nasz Stwórca, obdarzył nas nieśmiertelną duszą. Umiłował nas do końca, oddając za nas swoje życie na drzewie krzyża.
Praktyka modlitwy Jezusowej może nas uczyć wybierania dobra, umiłowania dobra, czynienia dobra. Biorąc za wzór życie Jezusa, możemy się uczyć od Niego prawdziwego dobra, autentycznej miłości. Dla każdego chrześcijanina to Jezus ma być celem i sensem życia, jedynym jego wzorem. On, jako równy Ojcu, jest również dobry i ponaddobry, ponieważ w Nim jest źródło wszelkiego dobra, piękna i nieśmiertelności.
Brunon Koniecko OSB – benedyktyn tyniecki. Do opactwa wstąpił w 2010 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 2018 r. Jest absolwentem administracji oraz teologii. W opactwie tynieckim był m.in. przeorem, podprzeorem i wychowawcą. Autor książek: Medytować to…, Nie żartujcie sobie z Bóstwa!, Modlitwa Jezusowa. Przewodnik po rekolekcjach Oddychać Imieniem, Droga Filokalii. 50-dniowe ćwiczenie duchowe
Jeśli chcesz otrzymywać bezpłatne powiadomienia o wszystkich tekstach, które w danym tygodniu pojawiły się na portalu modlitwajezusowa.com.pl, to zapisz się na otrzymywanie wiadomości. Jak będzie działać system powiadomień o nowych wpisach na portalu modlitwajezusowa.com.pl? Raz w tygodniu, w niedzielę o 18:00, otrzymasz wiadomość z listą najnowszych artykułów, które ukazały się na portalu modlitwajezusowa.com.pl.
