Dziewica, mniszka benedyktyńska, ksieni, doktor Kościoła.
Jest wpisana do kalendarza powszechnego rzymskiego. Jej wspomnienie dowolne przypada 17 września.
Urodziła się w 1098 r. w Bermersheim.
Pochodziła ze szlacheckiej, wielodzietnej rodziny i od urodzenia została przez rodziców przeznaczona do służby Bogu. Oddano ją do klasztoru na naukę i wychowanie pod opiekę wdowy konsekrowanej Udy z Göllheim, a potem Juty ze Spanheim, żyjącej w pustelni w benedyktyńskim klasztorze w Disibodenbergu. Po śmierci bł. Juty została jej następczynią w 1136 r. Zakładała nowe klasztory, m.in. w 1147 r. w Rupertsburgu koło Bingen, gdzie przeniosła się z całą wspólnotą sióstr. Była obdarzona bogatym życiem mistycznym, o czym świadczą jej pisma. Będąc jeszcze przełożoną w Disibodenbergu, zaczęła dyktować opisy mistycznych wizji, które miała od pewnego czasu, swojemu kierownikowi duchownemu, mnichowi Volmarowi, oraz swojej sekretarce, współsiostrze Richardis ze Strade. Jej wizje zyskały aprobatę św. Bernarda z Clairvaux oraz papieża Eugeniusza III, który polecił jej je spisywać. Jej autorytet dzięki temu wzrósł.
Benedykt XVI stwierdza, że „Mistyczne wizje Hildegardy przypominają wizje proroków Starego Testamentu: wyrażając się w kategoriach kulturowych i religijnych swoich czasów, interpretowała w Bożym świetle Pismo Święte, odnosząc je do różnych okoliczności życia. Tak więc wszyscy jej słuchacze czuli się zachęceni do prowadzenia konsekwentnego i zaangażowanego życia chrześcijańskiego. W jednym z listów do św. Bernarda mistyczka znad Renu wyznaje: «Wizja ogarnia całe moje jestestwo: nie widzę oczyma ciała, lecz ukazuje mi się w duchu tajemnic. (…) Znam głęboki sens tego, co wyrażone jest w Psałterzu, w Ewangeliach oraz w innych księgach, które zostały mi przedstawione w wizji. Pali ona niczym płomień w mojej piersi i duszy, i uczy mnie głębokiego zrozumienia tekstu» (Epistolarium pars prima I-XC: CCCM, 91). Mistyczne wizje Hildegardy zawierają bogate treści teologiczne. Odnoszą się do zasadniczych wydarzeń dziejów zbawienia, a ich język jest przede wszystkim poetycki i symboliczny. Na przykład, w jej najbardziej znanym dziele Scivias, to znaczy Poznaj drogi, opisuje ona w trzydziestu pięciu wizjach wydarzenia z dziejów zbawienia, od stworzenia świata aż do końca czasów. Z charakterystyczną kobiecą wrażliwością Hildegarda właśnie w głównej części swego dzieła rozważa temat mistycznych zaślubin między Bogiem i ludzkością, które urzeczywistniły się we wcieleniu. Na drzewie krzyża dopełniają się zaślubiny Syna Bożego z Kościołem, Jego Oblubienicą, napełnioną łaskami i uzdolnioną do dawania Bogu nowych dzieci, w miłości Ducha Świętego”.
Hildegarda miała rozlegle kontakty z biskupami, opatami, królami i papieżami. Szukały u niej pomocy także zwykli ludzie, zwłaszcza ubodzy. Jest znana z pisma Scivias oraz z najsławniejszego – Liber subtilitatum naturarum creatarum, To dzieło z dziedziny medycyny ludowej, które przyniosło jej zaszczytną nazwę pierwszej niewiasty pośród lekarzy i przyrodników Niemiec. Hildegarda była obdarzona wieloma talentami, które bardzo dobrze w swoim życiu wykorzystała. Zajmowała się medycyną i naukami przyrodniczymi, jak również muzyką, komponując m.in. hymny, antyfony i pieśni.
Zmarła 17 września 1179 r. w Bingen.
Proces kanonizacyjny Hildegardy rozpoczął się w 1227 r. i nie został zakończony. Mimo to wpisano ją do Martyrologium Rzymskiego, a w 2012 r. Benedykt XVI rozszerzył jej kult przez kanonizację równoważną na cały Kościół, wpisując ją na listę świętych. W tym samym roku ogłosił ją także doktorem Kościoła, jako czwartą kobietę. W 2021 r. papież Franciszek polecił wpisanie jej wspomnienia, obchodzonego 17 września, do kalendarza powszechnego rzymskiego w stopniu dowolnym.
Bibliografia:
Benedykt XVI, Święta Hildegarda z Bingen.
T.M. Gronowski (opr.), Benedyktyńscy święci, Kraków 2009.
Tyniec Wydawnictwo Benedyktynów opublikowało następujące publikacje związane ze św. Hildegardą z Bingen:
Św. Hildegarda z Bingen, Scivias, tom 1. Księga pierwsza i druga, Źródła Monastyczne, nr 57, Kraków 2011.
Św. Hildegarda z Bingen, Scivias, tom 2. Księga trzecia, Źródła Monastyczne, nr 58, Kraków 2011.
Św. Hildegarda z Bingen, Wizje, czyli poznaj Pana, Kraków 2011.
Św. Hildegarda z Bingen, Antychryst i koniec świata, Z Tradycji Mniszej, nr 56, Kraków 2012.
Brunon Koniecko OSB – benedyktyn tyniecki. Do opactwa wstąpił w 2010 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 2018 r. Jest absolwentem administracji oraz teologii. W opactwie tynieckim był m.in. przeorem, podprzeorem i wychowawcą. Autor książek: Medytować to…, Nie żartujcie sobie z Bóstwa!, Modlitwa Jezusowa. Przewodnik po rekolekcjach Oddychać Imieniem, Droga Filokalii. 50-dniowe ćwiczenie duchowe
Opracowanie graficzne: Mikołaj Jastrzębski OSB
Jeśli chcesz otrzymywać bezpłatne powiadomienia o wszystkich tekstach, które w danym tygodniu pojawiły się na portalu modlitwajezusowa.com.pl, to zapisz się na otrzymywanie wiadomości. Jak będzie działać system powiadomień o nowych wpisach na portalu modlitwajezusowa.com.pl? Raz w tygodniu, w niedzielę o 18:00, otrzymasz wiadomość z listą najnowszych artykułów, które ukazały się na portalu modlitwajezusowa.com.pl.
