Diakon, mnich.
Jest wpisany do Martyrologium Rzymskiego pod datą 8 maja.
Należał do największych Ojców Pustyni.
Urodził się ok. 354 r. w Rzymie. Tam został wyświęcony na diakona przez papieża Damazego, a następnie udał się do Konstantynopola, gdzie miał być wychowawcą synów Teodozjusza Wielkiego lub też piastował ważną funkcję państwową, w każdym razie wiódł życie wystawne. Ok. 390 r. usłyszał swe powołanie: „uciekaj od ludzi” – to wezwanie konsekwentnie będzie wprowadzał w życie – opuścił wszystko i udał się do Egiptu na pustynię Sketis. Ze względu na najazdy plemion beduińskich i wzrastające niebezpieczeństwo, przeniósł się w pobliże Aleksandrii. Stało się to zapewne około 411 r., bo sam miał, płacząc powtarzać: „Świat stracił (po najeździe Alaryka w 410 r.) Rzym, a mnisi stracili Sketis”. Miał kontakty z Ewagriuszem z Pontu i być może był związany z tendencjami orygenesowskimi, żywymi wtedy na pustyni egipskiej.
Zmarł ok. 449 r. w Troe (Tura) koło Kairu.
O Arseniuszu możemy się dowiedzieć z Apoftegmatów Ojców Pustyni. Znajdujemy tam szczegóły biograficzne dotyczące jego życia. Był on jednym z najpopularniejszych Ojców Pustyni. Nadano mu przydomek „Wielki”. Niektórzy uważają go za ojca hezychazmu. Jego uczniami byli Aleksander, Zoilus i Daniel. Oprócz licznych apoftegmatów, z których Gerontikon podaje tylko kilka, zachowały się dwa krótkie utwory Arseniusza (Doctrina et exhortatio i In nominicum tentatorem) oraz drobne utwory.
Odznaczał się wielką surowością, którą starał się wynagrodzić luksus, w którym niegdyś żył. Arseniusz cieszył się wielką sławą u potomnych: czcił go reformator życia monastycznego w Palestynie św. Eutymiusz, powoływali się na niego św. Barsanufiusz i Jan oraz wybitny teoretyk życia duchowego Wschodu Jan zwany Klimakiem, nazywa go: „wielki, równy aniołom, pustelnik Arseniusz”, a pochwałę jego napisał reformator życia w Bizancjum w IX w., Teodor Studyta.
Bibliografia:
Apoftegmaty Ojców Pustyni, tom 1: Gerontikon. Księga Starców, tłum. M. Borkowska, Źródła Monastyczne 4, Kraków 1994.
T.M. Gronowski (opr.), Benedyktyńscy święci, Kraków 2009.
Brunon Koniecko OSB – benedyktyn tyniecki. Do opactwa wstąpił w 2010 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 2018 r. Jest absolwentem administracji oraz teologii. W opactwie tynieckim był m.in. przeorem, podprzeorem i wychowawcą. Autor książek: Medytować to…, Nie żartujcie sobie z Bóstwa!, Modlitwa Jezusowa. Przewodnik po rekolekcjach Oddychać Imieniem, Droga Filokalii. 50-dniowe ćwiczenie duchowe
Opracowanie graficzne: Mikołaj Jastrzębski OSB
Jeśli chcesz otrzymywać bezpłatne powiadomienia o wszystkich tekstach, które w danym tygodniu pojawiły się na portalu modlitwajezusowa.com.pl, to zapisz się na otrzymywanie wiadomości. Jak będzie działać system powiadomień o nowych wpisach na portalu modlitwajezusowa.com.pl? Raz w tygodniu, w niedzielę o 18:00, otrzymasz wiadomość z listą najnowszych artykułów, które ukazały się na portalu modlitwajezusowa.com.pl.
